ก่อนที่จะคิดตั้งสัจจะ ใดกับตนเอง ขอให้คำนึงถึงกำลังของตนเองดีๆ
ว่ามีว่าพอที่จะทำได้หรือไม่ อย่าคิดเพียงแต่ว่าจะนำมาเป็นแรงผลักดัน
เพราะว่าถ้าหากผิดสัจจะต่อตนเองแล้ว นั้นถือเป็นกรรมที่ร้ายแรงมาก
เพราะมันจะเริ่มสะสมให้เกิดความเคยชิน นำไปสู่การตามใจแบบต่างๆ
และนำไปสู่การผิดสัจจะต่อคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเหล่า
ในที่สุดก็จะทำให้จิตใจอ่อนแอ หยิบจับอะไรก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
เอาแต่หนี และวิจารณ์ ไม่มีการลงมือกระทำอย่างจริงๆจังๆใดๆ
หนทางที่จะกลับมาได้คือยอมรับว่าผิด ยอมรับว่าตกเหว
แล้วปีนไต่หน้าผาขึ้นมาทีละนิด นั้นจึงจะเป็นทางรอด
ตั้งสัจจะใหม่ที่พอทำได้ ที่ละนิด ทำทีละนิด
และเอาเวลา เป็นสัจจะ ก่อให้เกิดคำว่า “ทำทันที” ให้ได้
ค่อยๆสะสม สัจจะ ค่อยไต่หน้าผาขึ้นมา อย่าปล่อยให้ตกและถล้ำลึกลงไปอีก
แพ้แล้วต้องลุกให้เร็ว แพ้อีกก็ลุกอีก ลดระดับของความยากของสัจจะลงและ
เริ่มใหม่ พอชนะก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อดทน ซื่อสัตย์ต่อเวลา ตารางเวลา
และฝึกด้วยเทคนิคนี้ Pomodoro Technique.
ทำตามฐานนี้จะนำไปสู่ ฐานจิต โดยอัตโนมัติ
สมาธิจะเริ่มสะสมในชีวิตประจำวัน สัจจะจึงจะเริ่มมีพลัง
ความซื่อสัตย์ตนเองจึงจะกลับคืนมา
จำไว้นะที่ผิดพลาดมาตลอดหลายปีนี้
เพราะ ตึั้งสัจจะไม่เป็น แพ้แล้วก็ไม่รีบลุก
ลุกแล้วก็โง่ไปสู้กับสัจจะยากๆ เหมือนเดิม หรือยิ่งกว่าเดิม
แล้วก็แพ้เลักลับมา บ่อยๆเข้าก็เคยชิน
จนสุดท้ายก็ปล่อยตัวเองลงมาจากหน้าผา ตกลงไปเรื่อยๆ
คือปล่อยไปตามยถากรรม เอาตัวรอดไปวันๆนั้นเอง
การปล่อยไปตามกรรมก็คือ การไหลลงต่ำ
ไอ้การจะฝืนชะตากรรมได้นั้น มีทางเดียว
คือต้องสร้างสัจจะ ตั้งสัจจะ และนำทุกอย่างที่มี
ทำให้สัจจะนั้นดำรงอยู่ให้ได้
ให้เขาเป็นเรือ เป็นเชือก เป็นพาหนะ ที่พาให้หลุด
ออกจากทะเลสังสารวัฏฏะนี้
ไม่มีใครสร้างเรือให้ใครได้ ต้องสร้างด้วยตนเอง
ตนต้องเป็นที่พึ่งให้ตน และตนที่จะให้ตนพึ่งได้นั้น
จักต้องเป็นตนที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ไม่ตามใจไม่ล้มเลิก
ต้องสู้ไม่ถอย แพ้แล้วก็ลุกสู้ใหม่ ปรับปรุงใหม่
นั้นละจึงจะได้ตนที่ดี ได้ที่พึ่งที่ดี ได้เรือที่ได้
เปรียบดั่งการปลูกต้นไม้ นี้เขาเรียกว่าต้นธรรม
จำไว้กว่าจะปลูกมันได้ มันต้องใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อฝืน
และชนะให้ได้
อย่าโง่ไปทำลายมันอีก อย่าโง่ไปตามใจแล้วสร้างรอยรั่ว
สร้างวัชพืชขึ้นมาง่ายๆ
โตได้แล้ว ลุกได้แล้ว หมดเวลาแล้ว
