ในที่สุดก็จะทำให้จิตใจอ่อนแอ หยิบจับอะไรก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
เอาแต่หนี และวิจารณ์ ไม่มีการลงมือกระทำอย่างจริงๆจังๆใดๆ

หนทางที่จะกลับมาได้คือยอมรับว่าผิด ยอมรับว่าตกเหว
แล้วปีนไต่หน้าผาขึ้นมาทีละนิด นั้นจึงจะเป็นทางรอด
ตั้งสัจจะใหม่ที่พอทำได้ ที่ละนิด ทำทีละนิด

และเอาเวลา เป็นสัจจะ ก่อให้เกิดคำว่า “ทำทันที” ให้ได้
ค่อยๆสะสม สัจจะ ค่อยไต่หน้าผาขึ้นมา อย่าปล่อยให้ตกและถล้ำลึกลงไปอีก
แพ้แล้วต้องลุกให้เร็ว แพ้อีกก็ลุกอีก ลดระดับของความยากของสัจจะลงและ
เริ่มใหม่ พอชนะก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อดทน ซื่อสัตย์ต่อเวลา ตารางเวลา
และฝึกด้วยเทคนิคนี้ Pomodoro Technique.

ทำตามฐานนี้จะนำไปสู่ ฐานจิต โดยอัตโนมัติ
สมาธิจะเริ่มสะสมในชีวิตประจำวัน สัจจะจึงจะเริ่มมีพลัง
ความซื่อสัตย์ตนเองจึงจะกลับคืนมา

จำไว้นะที่ผิดพลาดมาตลอดหลายปีนี้
เพราะ ตึั้งสัจจะไม่เป็น แพ้แล้วก็ไม่รีบลุก
ลุกแล้วก็โง่ไปสู้กับสัจจะยากๆ เหมือนเดิม หรือยิ่งกว่าเดิม
แล้วก็แพ้เลักลับมา บ่อยๆเข้าก็เคยชิน
จนสุดท้ายก็ปล่อยตัวเองลงมาจากหน้าผา ตกลงไปเรื่อยๆ
คือปล่อยไปตามยถากรรม เอาตัวรอดไปวันๆนั้นเอง

การปล่อยไปตามกรรมก็คือ การไหลลงต่ำ
ไอ้การจะฝืนชะตากรรมได้นั้น มีทางเดียว
คือต้องสร้างสัจจะ ตั้งสัจจะ และนำทุกอย่างที่มี
ทำให้สัจจะนั้นดำรงอยู่ให้ได้
ให้เขาเป็นเรือ เป็นเชือก เป็นพาหนะ ที่พาให้หลุด
ออกจากทะเลสังสารวัฏฏะนี้

ไม่มีใครสร้างเรือให้ใครได้ ต้องสร้างด้วยตนเอง
ตนต้องเป็นที่พึ่งให้ตน และตนที่จะให้ตนพึ่งได้นั้น
จักต้องเป็นตนที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ไม่ตามใจไม่ล้มเลิก
ต้องสู้ไม่ถอย แพ้แล้วก็ลุกสู้ใหม่ ปรับปรุงใหม่
นั้นละจึงจะได้ตนที่ดี ได้ที่พึ่งที่ดี ได้เรือที่ได้

เปรียบดั่งการปลูกต้นไม้ นี้เขาเรียกว่าต้นธรรม
จำไว้กว่าจะปลูกมันได้ มันต้องใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อฝืน
และชนะให้ได้

อย่าโง่ไปทำลายมันอีก อย่าโง่ไปตามใจแล้วสร้างรอยรั่ว
สร้างวัชพืชขึ้นมาง่ายๆ

โตได้แล้ว ลุกได้แล้ว หมดเวลาแล้ว

แต่มนุษย์มีหลังเพราะจักใช้หลังพิงตนเองพึ่งตนเอง ให้ยืนยัน ให้ยืนขึ้น

ให้ก้าวไปข้างหน้า ให้เดินต่อไป ด้วยใจที่เข้มแข็ง ด้วยใจที่หนักแน่น

สมดังที่หลังนี้เป็นที่พึ่งที่พิงของตนเอง

ทำบ่อยๆ ทำจนกระทั่งแม้จะเบื่อแต่ก็ยังทำ

ทุกอย่างปล่อยไปตามความเคยชิน ให้สัญชาติญาณพาไป

หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ การให้กรรมพาไป

เครื่องมือหนึ่งที่มักจะเป็นประโยชน์เสมอ

เมื่อต้องการตอกย้ำ และอะไรบ้างอย่างมาติตัวเองได้

ก็คือการดูไพ่ยิปซี

ไพ่ยิปซีมีอำนาจบางอย่างหรือ เป็นสื่อบางอย่าง

ที่สามารถจะทำให้สิ่งที่ต้องการเตือนเรา แต่ไม่สามารถเตือนตรงๆได้

ให้มาเตือนผ่านไพ่ยิปซี ไพ่ยิปซีจะสะท้อนขึ้นมาทันทีว่า

ความเคยชินที่เป็นอยู่นั้น จะนำพาซึ่งสิ่งใด และเหตุการณ์ใดมาหา

ถ้านั้นเป็นเหตุการณ์ดีๆ ก็เป็นเครื่องเตือนว่าจงทำเหตุ เช่นนั้นต่อไป

แต่ถ้านั้นเป็นเหตุการณ์ไม่ดี ก็เป็นเครื่องเตือนแล้วว่า ความเคยชินเช่นนี้จะนำภัยมาให้

และจากการดูล่าสุด ก็สรุปออกมาแล้วว่า หากยังเคยชินเช่นนี้ต่อไป ภัยจะมาหาในที่สุด

และในความเป็นจริงแล้วต่อให้ไพ่ไม่บอก ตัวเราเองก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าเป็นอย่างไร

แต่ตนเตือนตน ตนนั้นไม่เชื่อ เพราะยังคิดว่านี้คือตน นี้คือเรา นี้คือสิ่งที่ชั้นรักมากที่สุด

ใกล้ตัวมากที่สุด จึงเน้นที่จะตามใจมากกว่า ที่จะเตือนให้ขัดใจ

ดังนั้นสอนใครไม่อยากเท่าสอนตนเอง สอนตนเองเตือนตนเองเป็น

ถือว่าประสบความสำเร็จที่สุดแล้ว สำเร็จยิ่งกว่าสอนใครอีกมากมายด้วยวาจา

เพราะเป็นการสอนด้วยการกระทำ ถึงคนที่เราจะสอนจะเห็นการกระทำเราหรือไม่

นั้นไม่สำคัญ แต่ด้วยแรงของสัจจะอธิษฐานกลิ่นของมันช่างหอมหวลจนผู้ได้ยิน ยังอยากที่จะตั้งสัจจะ

และทำตามไปด้วย ด้วยความหนักแน่นของแรงสัจจะนั้น

ดังนั้นผู้มีแรงของสัจจะต่อตนเองค้ำจุนอยู่ย่อมเป็นผู้อยู่เหนือกิเลส

อยู่เหนือชะตากรรม และย่อมทำให้ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ จนได้รับความสุขที่ไม่ธรรมดา

แต่สุดท้ายความสุขเหล่านั้น ก็จะทำให้เกิดการพักชื่นชมความสุข

เริ่มตามใจ และก็เริ่มสบาย จนสุดท้าย สัจจะที่ตั้งไว้เริ่มเอนอ่อนสู้แรงความสุขความสบายไม่ได้

และสุดท้ายก็เริ่มเป็นความเคยชิน เคยชินที่จะผิดสัจจะต่อตนเอง อ่อนแอลงเรื่อนๆ

แม้รู้ว่าไม่ดี ก็ไม่มีแรงมากพอที่จะฟื้นลุกขึ้น ด้วยเหตุที่ไม่กล้าสละความสุขสบายใกล้ตัว

สุดท้ายเมื่อตนเตือนตนไม่ได้ ก็ต้องเริ่มหาพลังของบุคคลที่ 3 มาช่วยเตือน

เพราะบุคคลที่ 2 ยังไม่เด็ดขาด และยังรู้สึกว่าใกล้ตัวเกินไป

พลังของบุคคลที่ 3 จึงแรงกว่า ไพ่ยิปซีจึงถือว่าเป็น 1 ในพลังของบุคคลที่ 3 นั้น

หัวหน้า ตารางงาน กฏระเบียบภายนอก งาน ก็เป็นอีกแรงของพลังบุคคลที่ 3 ที่จะช่วยเตือนได้

เพราะฉะนั้นคนที่เก่งแต่แพ้ใจตนเอง แต่จะชนะได้ก็ต่อมีแรงของบุุคลที่ 3 หรือ สถานการณ์รั้งไว้

จึงเป็นผู้ที่ยังไงก็ต้องยังติดในโลกอีกตลอดไป เพราะเวลาที่ต้องทิ้งโลก ไม่มีหรอกที่พลังบุคคลอื่น

จะส่งไปช่วย นอกจากพลังของตนเอง

กว่า 3 ปีที่ผ่านมา เป็นช่วงที่กินแต่ผลแห่งการปฎิบัติดี

อันเป็นการปฎิบัติที่เกิดจากพลังของบุุคคลที่ 3 ทั้งสิ้น

ไม่ก็เพราะสิ่งแวดล้อมและความทุกข์ดลบันดาล

และก็ยังกินแต่ผลดีๆนั้น จนละเลยสิ่งที่ควรเป็นไป

นอกจากนี้ก็ไม่มี พลังบุคคลที่ 3 ใดๆ มาบังคับตรงๆ

จำเป็นต้องอาศัยจากบุคคลที่ 1 อย่างเดียวเท่านั้น

ซึ่งผลสรุปออกมาแล้ว่า เละนาน ดีบ้างและก็เละนาน

จน…

ยิงเร็ว ยิงไกล ยิงให้ทั่วถึง

ตื่นให้เร็ว ยอมรับว่าสมควรแล้ว และเห็นอนัตตา

ทางเดินสายนี้เป็นทางเดินของคนจริง

เป็นทางเดินของคนที่สวนกระแส

เป็นทางเดินที่ลาดชัน เป็นภูเขาสูง

เปรียบดังตะกายปีนขึ้นน้ำตก

.

หากวันใดหยุด ก็มีแต่ร่วงลงมา

บางคราวขณะปีนขึ้นไป ก็เจอแงงหินก้อนใหญ่

ที่คอยบดบังกระแสน้ำเป็นที่พักพิง

แต่หากเผลอไปหลบเข้า จนติดจนยึด

โผล่หน้ามาอีกทีถึงได้รู้ว่าร่วงตกลงมาเรื่่อยๆ

พร้อมชะแงงหินก้อนใหญ่นั้นไปซะแล้ว

.

.

ชะแงงหินก้อนใหญ่เปรียบดั่งความสุข

ความสุชที่โดนสร้างจากบุญ

ความปีติจากสมาธิที่โดนสร้างจากบุญ

ความสุขจากความเมตตาที่โดนสร้างจากบุญ

สุขเหล่านี้เป็นสุขใหญ่ เป็นแสงสว่างสีขาว

เป็นความสบายที่หาสิ่งใดเปรียบยากยิ่ง

.

.

.

แต่สุขเหล่านี้ร้าย เพราะล้วนนำพาให้ติดโดยไม่รู้ตัว

เหมือนกับที่หลบเข้าไปในชะแงงหินโดยไม่รู้ตัว

จะทำจะปฏิบัติทีไร เป้าหมายคิอ คอยไปหลบเข้าชะแงงหินอันใหม่

.

นานวันเข้า ก็จะเริ่มยึดในชะแงงหิน

และแม้เจอเพียงชะแงงหินเล็ก ก็เริ่มที่จะคว้าไว้

เริ่มละลายชะแงงหินใหญ่

เริ่มละเลยความสุขที่ละเอียด

กลายเป็นเริ่มคว้าความสุขทุกความสบาย

ไม่ว่านั้นจะเล็กจะใหญ่ก็คว้าไว้

.

.

ตามปกติเมื่อคว้าชะแงงหินเล็กก็ย่อมตกลงเร็วกว่าใหญ่

รู้ตัวอีกทีก็ตกลงมาไกล แล้วก็เริ่มตะเกียกตะกาย

ไปเกาะชะแงงหินใหญ่ใหม่ ติดใจในความสุขความสบาย

ก็กลับกลายไปเกาะชะแงงหินเล็กอีกครั้ง

แล้วก็ตกลงมาเจ็บ แล้วก็ตะเกียกตะกายใหม่

วนแบบนี้มาคลอด 3 ปี สุดท้ายมันจะย้อนกลับมาที่ต้นน้ำตก

.

จนสุดท้ายบุญที่มีจะหมด เมื่อบุญหมด

ย่อมไม่มีบุญใดไปสร้างชะแงงหินนั้นให้

ย่อมขาดที่พึ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

เมื่อนั้นจะอ่อนแอ อ่อนแอถึงขนาดที่ไม่มีแรง

ผ่านบททดสอบของชีวิตได้

และเริ่มหาที่พึ่งพิงที่อื่น นอกจากตน

เริ่มหาสิ่งศักดิ์สิทธ์ หาที่ยึดเหนี่ยวใจ

เพราะเห็นแล้วว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนไม่ได้

.

.

อ่อนแอ อ่อนแอสิ้นดี

รู้สึกผิด รู้สึกแย่ จากคนที่เข้มแข็ง

โดนต่อย โดนนวดด้วยความสุขตลอดเวลา

จนวันหนึ่งพิษของมันกำเริบ ก็เจ็บก็ปวด

ก็พึ่งร่างกายนี้ไม่ได้อีกแล้ว เหนื่อยท้อรู้สึกผิด

ต่อพ่อแม่ครูอาจารย์ ทำไมถึงเป็นไปได้ขนาดนี้

.

จึงรวบรวมพลังขึ้นมาใหม่

นำน้ำมนต์จาก 9 วัด 10 วัด ล้วนเป็นน้ำที่รวบรวมพลังสมาธิ

ทำในรูปแบบ กล่าวคำขอโทษต่อหน้าหิงพระ น้ำตาไหลอาบ 2 แก้ม

ความรู้สึกผิด ความอ่อนแอ ที่สะสมมานานพลั่งพรูออกกับน้ำตา

รู้สึกแย่ที่พึ่งพิงตนไม่ได้ รู้สึกผิดที่ละเลยต่อคำสอน

รู้สึกผิดต่อความประมาทที่ทำเป็นประจำ

จะขอกลับตัวกลับใจใหม่ จะกลับไปทำในรูปแบบเป็นประจำอีกครั้ง

จะเริ่มเเดินทางสายเดิมอีกครั้ง หยุดการพัก หยุดการนอน

หยุดตามใจรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส

จากนั้นจึงได้ดื่มน้ำมนต์นี้เข้าไป และเริ่มทำติดต่อกันเป็นสัปดาห์

.

.

เริ่มเห็นชัดว่ากิเลสนั้นจะสู้ได้ แค่ตอนต้น

เริ่มหายอวดดีที่จะปรุงมันแล้วค่อยสู้กับมัน

เจอมันแล้วรีบวางลงทันที ไร้ข้ออ้างใดๆ

จิตใจจึงเริ่มรู้สึกว่าเข้มแข็ง เริ่มรู้สึกว่าฉันก็ทำได้

เริ่มพบความสุขละเอียด และตอนั้นเอง….จึงเริ่มพบแล้วว่าติดอะไรจริงๆ

.

.

ผ่านไปสัปดาห์ต่อๆมา เริ่มย่อหย่อนอีกครั้ง

เริ่มมีข้ออ้างให้ปรุงกิเลสมากขึ้น

แทนที่จะตัดไฟแต่ต้นลมเหมือนแต่ก่อน

และยิ่งผ่านไปนานวัน ทุกอย่างเริ่มถอยกลับลงมาอีกครั้ง

มีแต่ความเชื่อว่า ถ้าเคยทำได้มันก็ต้องทำได้อีก

ดังนั้น เอาไว้ก่อน ขอลองพัก ลองหยุดหน่อย

และคำเหล่านี้ก็เริ่มถี่มากขึ้นเรื่อยๆ

คำกล่าวอ้างทั้งหลายเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ

การพลัดวันประกันพรุ่งเริ่มตามมา

การนอน การเล่น การหยุดพัก เริ่มถามหา

มีเพียงสิ่งเดียวที่ต่างกับแต่ก่อน คือ ยังทำในรูปแบบเหมือนเดิม

.

และนั้นละ คือตัวปํยหาใหญ่ที่ไม่ทันสังเกตเห็น

จนกระทั่งได้อ่าน วินาทีบรรลุธรรม4 หลวงปู่เทียน

จึงได้รู้ว่า ติดแล้ว ทำไในรูปแบบไปเพื่อเอาปีติ เอาสุขโดยแท้

ไม่ได้จะเอาหลุด เอาพ้นอะไรเลย เอาสุข เอาสบายแท้ๆ

กิเลสหลอกแท้ๆ ติดชะแงงหินใหญ่แท้ๆ

.

คร่าใดที่ทำในรูปแบบก็เพียงเพราะจะยึดเข้าฐานธรรม

แล้วติดความสุขในการเห็นไตรลักษณ์ เห็นไม่ทันสิ่งที่ติดอยู่นี้

นึกว่าเป็นวิปัสสนา แต่หารู้ไม่เป็นวิปัสสนูป เห็นไม่ทันความพอใจ

หลงยึด หลงหมายมั่นในความพอใจที่ได้เห็นนั้น

.

ทำให้ความพอใจนี้เป็นเชื้อ เชื้อความติดความสบาย

ทำอะไรก็มุ่งหาความสาบเป็นหลัก เอาแต่สุขไว้ก่อน

เสพติดแล้ว กิเลสก็หลอกให้ใช้บุญซื้อสุขมากขึ้นเรื่อยๆ

แล้วกิเลสก็เริ่มขึ้นราคา จนกระทั่งบุญเท่าเดิมแต่ได้ความสุขที่หยาบกว่า

แต่กระนั้นก็ยังไม่รู้ตัว ก็ยังหลงมัวเมา กินเศษกระดูกต่อไป

โดยมีเศษเนื้อติดฟันเล็กให้กินเป็นเชื้อตอนทำในรูปแบบ เป็นแหล่งผลิตบุญเพื่อกิเลส

เหมือนการทำสงครามชายแดนสุรินทร์ ที่รบกับอีกฝ่ายแต่ยังคอยส่งเสบียง ส่งอาวุธ ส่งน้ำมัน

ให้อีกฝ่ายอยู่เรื่อยๆ เพื่อมารบกับตนเอง เพื่อมาฆ่าตนเอง

เพื่อมาหลอกว่ากำลังทำสงครามอยู่ กำลังปกป้องอยู่

แต่ลับหลังคือเป็นมิตรกัน แค่หลอกต่อหน้าเท่านั้น

.

และ มันก็หลอกสำเร็จ กว่าจะรู้ตัวว่าโดนหลอก

ก็เจ็บไปทั้งกายและใจแล้ว นี้ละความน่ากลัวของความสุข

.

กิเลสมันจะยั่ว มันจะหลอกอะไรเราได้ ถ้ามันไม่ใช่ความสุขเป็นเครื่องล่อ

หากยังเอาสุข เอาสบาย ติดสุข ติดสบาย ยังไงๆ ก็แพ้กิเลสวันยังค่ำ

กิเลสมันก็ยังหลอกได้อยู่เรื่อยๆ แล้วก็เจ็บแล้วก็อ่อนแอแล้วเข้มแข็งแล้วก็อ่อนแอ

วนกลับไปมาซ้ำแล้วซ้ำเหล่า ก็เพราะ ไอ้การที่ยังเอาสุข เอาสบายนี้อยู้นั้นละ

.

.

.

จะละกิเลสได้ ก็ต้องเลิกส่งอาวุธให้มัน

เลิกสร้างเหตุได้เมื่อใด ผลย่อมหายไปเมื่อนั้น

คิดดูเอา คิดดูเอา สร้างข้อวัตรปฎิบัติได้แล้ว

ความสุขความสบายละเลิกได้แล้ว

.

.

ทำในรูปแบบนั้นคือหน้าที่ หาเพราะทำไปเพื่อเพื่อความพอใจ

จำคำๆนี้ไว้ดีๆ “หน้าที่” คำๆนี้จะทำให้หลุดจากการติดสุขติดสบายได้

จำไว้นะ โชคดี

ได้กลับมาคิดทบทวน และ ปลุกตนเองขึ้นมาจากบ่อกิเลส บ่อแห่งการมองแต่อดีต มองแต่ความสุขหลอกๆในปัจจุบัน

และบ่อแห่งความประมาท

.

.

.

ผมหลับไปโดยไม่รู้ตัวราวๆ เกือบเที่ยงคืน วันที่ 29 ม.ค. 53

ในคืนวันนั้น คุณสนธิ ได้บอกเล่าถึงอาการอาพาธของหลวงตามหาบัว

ซึ่งผมได้ดูผ่าน ASTV และในคืนนั้นก่อนที่จะหลับไป ผมก็ได้เปิด ASTV ค้างไว้

ในความฝัน ผมฝันถึงหลวงตามหาบัว ฝันว่าท่านอาพาธหนัก ท่านอยู่ที่โรงพยาบาล

มีคนแวดล้อมท่านเต็มไปหมด แต่ในตอนนั้นท่านยังรู้สึกตัวดีอยู่

ผมคิดในใจว่า ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป จะให้ท่านแข็งแรงอยู่ต่อไปอีกก็ไม่รู้จะให้ท่านถือสังขารต่อไปทำไม

หรือ  จะขอให้ท่านไปดี นั้นก็ยิ่งแปลก เพราะนั้นเป็นสิ่งที่เป็นความจริงอยู่แล้ว ไปต้องมีคำขอใดๆ

ได้แต่นั่งเงียบและดูความวุ่นวายรอบตัวท่าน

จากนั้นไม่นาน ครอบครัวผมก็เคลื่อนย้ายท่านขึ้นมาบนรถ

ในตอนแรกท่านอยู่เบาะหน้า สักพักท่านก็มาอยู่เบาะหลังข้างๆผม

รถได้ออกเดินทางจนมาถึงบ้านแห่งหนึ่ง อยู่ๆท่านก็แข็งแรงลงจากรถเดินเข้าบ้านได้ด้วยตนเอง

ส่วนตัวผมเองกลายเป็นว่าผมห่มผ้าเหลืองอยู่ แล้วเดินตามท่านเข้าไปในบ้าน

ผมกับท่านนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ยาวที่เจ้าบ้านจัดไว้ให้ ซึ่งบ้านนั้นเป็นบ้านไม้หลังใหญ่ออกไปทางไทยโบราณ

ในตอนนั้นเองก็มีลูกหมา 2-3 ตัว วิ่งเล่นมาที่ที่ผมนั่ง ผมเอื้อมมือไปจับที่ด้านหลังคอมันแล้วยกมันขึ้นมาด้วยความอยากแกล้งมัน

แต่ลูกหมาตัวนั้นกลับหมุนพลิกตัวขึ้นมาอยู่บนมือที่จับ จากนั้นวิ่งเข้าใส่ผม

และโรมรันพลันตูอยู่สักพักมันก็วิ่งออกจากตัวผมไป ผมค่อนข้างตกใจพอสมควรทีเดียว

แต่เจ้าลูกหมาตัวนั้นก็ยังวิ่งเล่นอยู่แถวนั้น แล้วท่านก็มองมาที่ผมและมองไปยังลูกหมา

จากนั้นท่านก็จับด้านหลังคอมัน แล้วยกมันขึ้นมา สิ่งที่แตกต่างกันชัดเจนคือ ลูกหมาตัวนั้นสงบนิ่ง

จนกระทั่งท่านว่างมันลงไป มันก็เริ่มที่จะออกวิ่งอีก แต่พอมันเห็นว่าท่านจ้องมันอยู่ มันก็อยู่นิ่งๆต่อไป

ตอนนั้นเอง ผมตัดสินใจที่จะจับเจ้าลูกหมาอีกครั้ง โดยเลียนแบบท่านคือมีสมาธิมากขึ้น เอาจริงมากขึ้น แล้วก็จับมันยกขึ้นมา

มันเหมือนจะยังนิ่งๆอยู่ แต่พอสักพักมันก็จะเริ่มหมุนพลิกตัวอีกครั้ง ผมรีบจับคอมันให้หนักขึ้น

จนมันพลิกไม่ได้ต้องอยู่นิ่งๆ แล้วจึงจับมันกดลงที่พื้น ในตอนนั้นเองผมรู้สึกดีใจว่าผมควบคุมมันได้แล้ว

แต่ในขณะที่กำลังจะปล่อยมัน พอเงยหน้าขึ้นมา ก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นแม่ของลูกหมาที่ตัวโตเดินเข้ามาใกล้ๆผมแล้ว

แล้วเสียง “หลวงตามหาบัวละสังขารแล้ว” ก็แววเข้ามาในหูผม ผมจึงลืมตาตื่นขึ้นมา

ข้างหน้าผมคือ ภาพหลวงตามหาบัวบนจอทีวี พร้อมกับที่ผู้สื่อข่าวกำลังเล่าถึงเนื้อหาในข่าว

.

.

.

ผมมึนงงอยู่สักพักแล้วเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว จากนั้นจึงลงไปนั่งสมาธิ

บางทีสิ่งที่ฝันขึ้นมานั้น ก็เพราะเสียงจากทีวีทำให้ปรุงแต่งไปเป็นฝันตามเสียงที่ได้ยิน

แต่ท่านก็จากไปแล้วจริงๆ เหลือไว้เพียงคำสอนความจริงของท่าน กับพินัยกรรมที่ทำให้เห็นถึง

ความเมตตาต่อประเทศไทยอย่างหาประมาณมิได้

ผมเริ่มเคารพหลวงตามหาบัวจริงจังตอนที่ได้ฟังท่านเทศน์ จากไฟล์เสียงที่โหลดมาจาก Internet

หัวข้อที่ผมโหลดฟัง คือ นักรบ นักหลบ, สงครามจิต สงครามขันธ์,  จะฝึกจิตต้องฝืน, ปราบขู่, ใจเด็ดกิเลสขาด, งานบังคับใจ เป็นต้น

ล้วนเป็นเรื่องที่ต้องการปฏิวัติตนเองออกมาจากกับดักกิเลสที่ตกลงมาจนท่วมหัวทั้งสิ้น

ผมจำได้บางวันผมเปิดฟังทิ้งไว้ทั้งคืน เพื่อหวังจะให้ใจตนเองกลับมาแข็งแกร่ง และใจเด็ดได้เหมือนเดิม

ไม่อ่อนแอและตามใจมากมายเหมือนในตอนนี้ ผมได้อ่านเรื่อง เจริญมรณะสติ ที่ท่านเขียน

ผมพยายามอ่านและฟัง เพราะรู้แล้วว่าในตอนนี้ อ่อนแอถึงขนาดสอนตนเองไม่ได้

ท่านเคยกล่าวไว้ว่า พระพุทธเจ้า คือ ครูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เพราะนอกจากสอนตนเองได้แล้วก็ยังสอนคนอื่นได้

แต่พวกเราๆ แค่สอนตนเองคนเดียวยังสอนไม่ได้ เอาแค่ให้สอนตนเองคนเดียวให้ได้ก็พอ นั้นก็คือสุดยอดครูแล้ว …

สไตล์การสอนของท่านเรียกว่าดุเด็ดเผ็ดมัน ชี้ลงไปที่กลางตัวปัญหา เป็นสิ่งที่ประทับใจผมมาก

แต่กระนั้น ผมก็ยังไม่เก่งพอจะสอนตนเองได้ ยังดำดิ่งในบ่อกิเลสจนตอนนี้ต้องยอมรับว่า จุดสมดุลได้เลื่อนต่ำลงแล้ว

.

.

.

ฝันครั้งนี้ ผมเห็นเพียงว่า ลูกหมาตัวนั้นเปรียบดังกิเลสตัวเล็กๆ มันมักวิ่งเล่นรอบๆตัวเรา

วันดีคืนนี้ เราไปเล่นตอบมัน แล้วไม่มีแรงพอควบคุมมัน มันก็จะแว้งจัดการเราจนสิ้นเรี่ยวสิ้นแรง

และถึงเราจะมีสมาธิไปบังคับควบคุมมัน ก็บังคับได้ระยะหนึ่ง หากรู้สึกว่าชั้นชนะ ชั้นเอาอยู่

ก็จะมีตัวใหญ่ตัวต่อมา เดินเข้ามาท้าทายต่อไปไม่จบไม่สิ้น หากยังอยากเอาชนะ ยังอยากเล่นกับกิเลสอยู่

ในขณะที่ถ้าเทียบกับท่าน ท่านเข้ามาในบ้านนี้ท่านไม่ได้จับกิเลสนี้ขึ้นมาเล่นเลย

มีแต่เราที่อยากเล่นด้วย แต่พอเราพลาดพลั้งให้กิเลสเล่นงาน ท่านจึงค่อยจับขึ้นมาแล้วจึงสอนวิธีจัดการให้

และไม่มีวี่แววความประมาทต่อกิเลสออกมาจากแววตาท่านเลย

ไม่ว่านั้นจะเป็นเพียงกิเลสเล็กๆ กิเลสที่ดูไม่มีอันตราย อย่างเจ้าลูกหมาตัวนี้ก็ตาม

…. ข้าพเจ้านายฐิติ รุ่งเจริญไพศาลขอกราบนมัสการขอบพระคุณพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงตามหาบัวด้วยชีวิต

แม้นตัวกระผมจะไม่เคยได้พบหลวงตามาก่อน แต่ผมได้พบกับคำสอน และตัวอย่าง

ที่หลวงตาได้ฝากเอาไว้ให้แล้ว ผมขอตั้งจิตอธิษฐาน ตั้งสัจจะ ด้วยชีวิต ว่าในชาตินี้

ผมจักต้องสอนตนเองให้ได้ ในชาตินี้ลูกศิษย์คนแรกของผมต้องเป็นตัวผมเอง

และในวันนั้น ผมจะบอกกับใครต่อใครได้เต็มความภาคภูมิว่า ที่ผมเป็นครูตนเองได้

เพราะผมมีหลวงตามหาบัวเป็นครูของผมมาก่อน…(- /|\ -)

เปิดพินัยกรรมหลวงตามหาบัว-แปรทรัพย์เป็นทองคำแท่งมอบให้ธปท. วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2554 เวลา 14:05 น.  ข่าวสดออนไลน์

หลังจากนั้นคณะสงฆ์ จัดวางศพหลวงตามหาบัว บนตั่งที่หลวงตาเคยนอนตอนยังอาพาธ จนเสร็จเรียบร้อยแล้วทางคณะสงฆ์ก็มอบให้พระอาจารย์สุดใจ ทันตมโน อ่านพินัยกรรมของหลวงตามหาบัว  ซึ่งพินัยกรรมของหลวงตามีดังนี้คือ

 “พินัยกรรมฉบับนี้ทำที่วัดป่าบ้านตาด อ.เมือง จ.อุดรธานี ทำเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ.2543 ข้าพเจ้าพระธรรมวิสุทธิมงคล (พระมหาบัว ญาณสัมปันโน) อายุ 87 ปี พำนักอยู่ที่วัดป่าบ้านตาด อ.เมือง จ.อุดรธานี ขอทำพินัยกรรมฉบับนี้เพื่อให้ทราบว่า เมื่อข้าพเจ้ามรณภาพแล้ว ให้จัดการทรัพย์สินและทำงานศพข้าพเจ้าดังนี้

1.บรรดาทรัพย์สินที่มีอยู่แล้วในขณะที่ข้าพเจ้ามรณภาพ และบรรดาทรัพย์สินต่าง ๆ ที่จะได้รับบริจาคในงานศพของข้าพเจ้าให้จัดการดังนี้
1.1  ส่วนที่เป็นทองคำให้หลอมเป็นทองคำแท่ง
1.2  ส่วนที่เป็นเงินไม่ว่าจะเป็นเงินสกุลใดให้นำเข้าซื้อทองคำแท่ง
ให้นำทองคำแท่งทั้ง ข้อ 1.1 และ 1.2 ไปมอบให้ธนาคารแห่งประเทศไทยเพื่อใช้เป็น เงินทุนสำรองเงินตราของฝ่ายบำบัดธนาคารแห่งประเทศไทย โดยข้าพเจ้าไม่มีเจตนาที่ใช้บุคคลใดหรือคณะบุคคลใดนำไปใช้ในงานอันใด นอกจากใช้เป็นเงินทุนสำรองของประเทศ
2.ให้ตั้งคณะกรรมการขึ้นจัดงานศพและจัดการดูแลทรัพย์สินทั้งปวงที่มีอยู่ในขณะมรณภาพและที่จะได้รับบริจาคในงานศพของข้าพเจ้าโดยให้ดำเนินการอย่างเปิดเผยและดำเนินการตามเจตนาของข้าพเจ้าระบุไว้ในข้อ 1.
3.ให้คณะกรรมการตามข้อ 2 จำนวน 9 คน ประกอบด้วย 1.พระอาจารย์ฝัก สันติธรรมโม  (มรณภาพแล้ว) 2.พระอาจารย์อินทร์ถวาย สันตุสสโก 3.พระปัญญา วัตโก 4.พระอาจารย์วันชัย วิจิตโต 5.องคมนตรี ดร.เชาวน์ ณ ศีลวัน 6.นายศิริ คูสกุล 7.ม.ร.ว.ทองศิริ ทองแถม 8.พ.ต.อ.กฤษดา บูรณพานิช 9 พ.ต.ประชัย
4.ข้าพเจ้าขอตั้งให้พระสุดใจ ทันตมโน เป็นผู้จัดการมรดกของข้าพเจ้า พินัยกรรมฉบับนี้ทำไว้ 3 ฉบับ มีข้อความถูกต้องตรงกัน เก็บไว้ 3 แห่งคือ ฉบับแรกที่วัดป่าบ้านตาด ฉบับที่ 2 เก็บไว้ที่ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาอุดรธานี ฉบับที่ 3 เก็บไว้ที่ธนาคารกสิกรไทยสาขาอุดรธานี
พินัยกรรมฉบับนี้ทำขึ้นด้วยความสมัครใจของข้าพเจ้าและข้าพเจ้ายังมีสติสัมปชัญญะดีทุกอย่าง จึงชื่อไว้ต่อหน้าพยาน 

ลงชื่อ พระมหาบัว ญาณสัมปัญโญ (พระธรรมวิสุทธิมงคล)

ลงชื่อพระปัญญา วัตโก พยาน และ พระสุดใจ ทันตมโน พยาน

หลังจากนั้น ศ.ดร.สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี จึงทรงวางพวงมาลัย ที่ทรงทำด้วยพระองค์เองวางลงบนพานข้างศพ แล้วทรงก้มลงกราบ หลังจากนั้นจึงได้ให้พระสงฆ์ได้รดน้ำที่เท้าของหลวงตามหาบัว หลังจากนั้น พระสงฆ์จำนวน ประมาณ 3,000 รูปเสร็จแล้วลงจากศาลา จึงมีคณะของแม่ชี และประชาชนที่มาร่วมในวันนี้ประมาณ 30,000 คน ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นไปรดน้ำศพ

ทางออกจากกิเลสอยู่ตรงทางเข้ากิเลส

ทางเข้าสู่ธรรมอยู่ตรงทางออกจากธรรม

ไม่ต้องไปตามหาที่ไหน จะออกก็ได้ทันที จะเข้าก็ได้ทันที

ทางจะเข้าจะออก ขึ้นอยู่ ใจแข็ง หรือ ใจอ่อน

มีเพียงจิตหนึ่งที่ใช้ในการตัดสิน จะแข็งจะอ่อน อยู่ชั่วพริบตานั้น

ทุกข์เพราะการปล่อยใจ กับทุกข์เพราะการรักษาใจ เลือกเอา!! หลวงตามหาบัว

กิจการงานทั้งส่วนตัวของท่านเอง หรือเป็นพนักงานใครเขา ระวังต้องเจอทั้งคนอิจฉา และจ้องขัดแข้งขัดขา ชื่อเสียงก็เอาไปแอบอ้างในทิศทางเสียหาย เรื่องเก่าก็ขุดเอามาบรรยาย ทั้งในช่วงต้นปี และกลางปี ท่านต้องหาทางแก้ไขหรือต้องอย่าไปต่อสู้มันจักเกิดบานปลาย เอาทางพระเข้าขย่มหัวใจตนจึงพ้นภัยพาลไปได้ ปลายปี ทุกอย่างจึงดีขึ้นทั้งในสายงานกิจการ ผู้คนก็กล่าวขานให้การอุ้มชูสนับสนุนด้วยดี ตอนชาตาดีหมูหมากาไก่ก็เข้ามาหาไม่เว้นวัน

เงินทองและลาภผล ยังไงๆก็ต้องจำใจดิ้นรนไปตามกระแสเพื่อการอยู่รอดแต่ละวัน โรคภัยไข้เจ็บก็ยังเข้ามารุมเร้า ต้องจ่ายเงินทองหรือหมดเปลืองเสียหาย ทั้งด้วยจำเป็นและจำใจหลายด้าน ไม่เคยแบกหนี้ก็ต้องจำทนเป็นหนี้คน เรื่องสั้นอาจยาวเนื่องแต่สังคมมันปั่นป่วนเปลี่ยนแปลงก้าวตามมันไม่ทัน หวังรวยลัดซื้อลอตเตอรี่แทงหวยก็แค่เฉียด ต้องหุ้นกับเพศตรงข้ามหรือ คนต่างวัยที่วางใจได้ ช่วงกลางปีถึงปลายปีชาตาต้องดีเงินทองเข้าคล่อง

ความรัก ความหลังต้องเจอกันอีกครั้ง คราวนี้แค่หรี่ลูก หรือเข้าทำนองวัวเคยขาม้าเคยขี่เข้าใจกันได้ไม่ยาก ท่านที่ร้างรักเมื่อไม่นานก็จักต้องเจอคนถูกใจอีกหน ทั้งเพื่อนพ้องผลักดันและต้องเจอกันแบบบังเอิญเมื่อเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ ท่านที่ยังไม่เคยเลยเรื่องรัก แม้นอยู่กับที่ก็ต้องมีคนมาหาเข้าใจกันได้ไม่ยาก หากไม่มัวคิดมากก็ลงเอยทันใด ท่านที่กำลังสองจิตสามใจ หรือรักแต่ยังไม่กล้าหรือไม่พร้อม คงต้องยอมปล่อยตามดวงชาตาจะผลักดัน.

ราศีพิจิก

กิจการงานทั้งส่วนตัวของท่านเอง หรือเป็นพนักงานใครเขา ความหวังบางอย่างอาจพัง หรือถูกยับยั้งแก้ไขให้เกิดความฝืนใจตัวเรา เรื่องเก่าก็ยังย้อนมารุงรังสมอง ความหลังก็ยังตามหลอก หลอนมากด้าน คิดอ่านแต่ละเรื่องมักมีคนคอยขัดขวาง หรือจ้องกลั่นแกล้งให้เรื่องง่ายเป็นยุ่งยากเสมอ ตกตอนกลางปียิ่งเจอปัญหาโลกแตกที่ยากจะแยกก่อนหลังเก่าใหม่ แต่ต้องอย่าตกใจปล่อยวันเวลาให้ถึงเกือบปลายปี โลกนี้ต้องเป็นของเราบ้างทุกด้านทุกเรื่อง

เงินทองและลาภผล ยังคงต้องพึ่งพาอาศัยผลพวงการกระทำเก่า หรือที่สะสมแต่คราวก่อนมา การดิ้นรนใหม่มีแต่ ต้องจ่ายออก หรือหากได้มาก็มักเป็นแบบทุกขลาภเสมอ เสี่ยงพนันขันต่อก็ต้องระวังคู่แข่งโกงซึ่งหน้าเศร้าใจที่เสียรู้ผู้คน หวังรวยจากการเล่นหุ้นหรือแทงหวย ต้องพึ่งพาความฝัน หรือหลวงพ่อ หลวงตาช่วยก็พออยู่ไปได้ ต่อเมื่อเกือบสิ้นปีนั่นแหละหนาชาตาจึงดี ดวงดาวโคจรส่งเสริมชาตาให้เข้าเป้าสมจริง หรือต้องสมหวังทั้งได้มารวย

ความรัก หากไม่มัวแต่คิดมากทุกอย่างก็ต้องลงตัว หรือต้องสมใจความเป็นมาทุกด้านลงตัว ว่าแต่ว่าช่วงนี้มักใจน้อยใจเร็ว หรือเอาแต่ใจตนเป็นที่ตั้ง ทั้งรับฟังเสียงคนรอบข้างให้จิตใจตนเองไขว้เขวปั่นป่วนรวนเร อาจแตกหักทั้งที่รักกันมาตั้งนานแสนนาน หากมีการเดินทางออกจากบ้านไปไหนก็ต้องเจอคนถูกใจ เกิดความรักเข้าใจซาบซึ้งเป็นขั้นตอนต้องรักกันอีกนาน อุปสรรคปัญหาคือเจ้าของเก่าเขายังไม่ปล่อย อาจเจอปัญหาแบบศึกหน้านางชื่อเสียงพัง.

บางก็เลือกจะเป็นผู้ทำอย่างเดียว ไม่คิด ไม่วางแผน ไม่พูด นำเสนอไม่ได้ อธิบายไม่เป็น

บางก็เลือกจะเป็นผู้พูดอย่างเดียว พูดได้ จำได้ แต่ไม่เคยคิด หรือ ทำอย่างที่พูด

บางก็เลือกจะเป็นผู้คิดอย่างเดียว วนอยู่ความคิด วางแผนดิบดี วิเคราะห์จนได้ข้อสรุป แต่ไม่เคยได้ความจริง เพราะไม่ทำ และย่อมพูดไม่ได้

เมื่อศรัทธานำ ก็เน้นไปที่ พูด และ ทำ

เมื่อปัญญานำ ก็เน้นไปที่ พูด และ คิด

เมื่อสมาธินำ ก็เน้นไปที่  ทำ และ คิด

แต่ไม่ว่าจะเป็นในลักษณะไหน ในช่วงเวลาหนึ่งๆ ก็จะเป็นได้เพียงหนึ่ง

คือ ไม่เป็น ผู้คิด ผู้พูด ก็ผู้ทำ

เมื่อชินกับการเป็นผู้ใดผู้หนึ่งหรือสอง ก็จะเริ่มเคยชิน

ในการเป็นผู้นั้นๆ จากนั้น จะเริ่มสู่ขั้นตอนติดกับดัก คือ

ไม่สามารถจะไปเป็น หรือ ไปทำในสิ่งที่นอกเหนือความเคยชินได้

แล้วความเคยชินเกิดจากอะไร ง่ายที่สุดคือ เกิดจากกรรมวิบาก เกิดจากผลของกรรม

ผู้ที่ดำรงอยู่ในความประมาท ย่อมปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม

ดังนั้นความเคยชินย่อมนำไปสู่ การวนอยู่ในกงกรรมกงเกวียน

ไม่สามารถหลุดจาก กับดักของผู้คิด ผู้พูด ผู้ทำได้

เมื่อเชื้อของการเป็นผู้ตืชิดกับดัก ก็คือ ความเคยชินที่เกิดจากความประมาท

ดังนั้น ย่อมมีเวลาที่จะเป็นผู้คิด ผู้พูด หรือ ผู้ทำ หรือไม่เป็น ขึ้นอยู่ความประมาทและกรรมจะพาไป

ในวัยรุ่น กรรมมักจะพาไปให้เน้นเป็นผู้ทำ มุ่งไปข้างหน้า มีความเชื่อ และความมั่นใจ

เมื่อเติบใหญ่ เริ่มเข้าใจว่า ว่าสิ่งที่เชื่อ สิ่งที่มั่นใจ ไม่นำพาไปสู่ผลลัพธ์เสมอไป เริ่มที่จะลดการทำ กลัวการทำ

และพูดมากขึ้น ปรึกษามากขึ้น หาที่พึ่งพิง หาสิ่งยึดถือ

เมื่อสูงวัยขึ้นมา ความเบื่อหน่าย ประสบการณ์ และร่างกายได้เปลี่ยนให้กลายมาเป็นผู้คิดมากขึ้น

วนเวียนอยู่ภายในความคิด มองหลายอย่าง จนคิดว่าเห็นจุดจบก่อนเริ่มลงมือทำ

จนกระทั่งเป็นแบบนี้บ่อยๆเข้า แม้จะเห็นว่าเป็นจุดจบที่ดี ก็ไม่เหลือความเคยชินที่จะลงมือทำ

และนี้คือ ตัวอย่างหนึ่งที่ การเป็นผู้คิด ผู้พูด ผู้ทำ ที่มักจะไหลไปตามกระแสความประมาท

มีเพียงไม่กี่คนที่เลือกที่จะไม่ประมาทในบางเรื่อง เช่น ในหน้าที่การงาน ก็จะเริ่มฝืนความเคยชิน

หลุดออกจากกับดักและกลายเป็นทั้ง ผู้คิด ผู้พูด ผู้ทำ สลับกันไป เพื่อให้บรรลุผลของงาน

ไม่ติดกับดัก และข้ออ้างว่าเพราะ ถนัด ในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง คนเหล่านี้จึงเป็นคนที่เห็นรูปธรรมที่ถูกทาง

มากกว่าคนทั่วไปที่ติดกับดักการเป็นผู้ใดผู้หนึ่งจนไม่สามารถเป็นได้ทุกผู้ทุกสิ่ง และอยู่กับเพียงนามธรรม

ตลอดปีที่ผ่านมา เราติดอยู่ในกับดักที่ว่านี้ ความเคยชินเริ่มทำให้ กลายเป็น ผู้พูด มากกว่า ผู้คิดและผู้ทำ

ประสบการณ์ ทำให้กลายเป็นนักคิด ที่มองไปจนสุดทางของการกระทำนั้นๆ และด้วยอาชีพการงาน

เลือกที่จะไม่ทำเอง ไม่ว่าการไม่ทำนั้นจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายขนาดไหน

หรือการได้ลงมือทำ จะนำไปสู่ความสำเร็จที่ไม่ธรรมดาสักเพียงใด กลับเลือกที่จะอยู่เฉยไม่ทำ และพูดแนะนำให้คนอื่นได้ทำแทน

ความเคยชินเหล่านี้ เริ่มรุนแรงขึ้นจนกระทั่ง แม้แต่เส้นตายหรือเดธไลน์ต่างๆ ก็ไม่สามารถจะปลุกให้หลุดกับดักนี้ได้เหมือนแต่ก่อน

ต้องถือว่าเป็นปีที่ตกหลุมกับดักอย่างแรง เกาะกับดักไว้แน่น ไม่ปล่อย ไม่สนว่า สิ่งนั้นจะดีหรือไม่ดี

ปล่อยทุกอย่างไปตามกระแสกรรม กระแสความเคยชิน กระแสความประมาท

จนกระทั่งในเดือนธันวา เดธไลน์ที่ไม่สามารถเรียกคืนมาได้ หรือยืดออกไปได้ ก็ได้มาเยือน

คือ เมื่อปู่ได้เสียชีวิตลง

เป็นครั้งแรกที่ คำว่าประมาท พลุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเหล่า ผลของความประมาทโจมตีหนักขึ้นเรื่อยๆ

จนทำให้ในช่วงเวลาหนึ่ง ได้พลิกกลับมาเป็นแรงให้หลุดออกจากความประมาท

ช่วงที่สมาธิกลับมาแจ่มชัด และได้เห็นไตรลักษณ์ของความคิดชัดขึ้นเรื่อยๆ

จนเชื่อมโยงระหว่าง เรื่องความคิดไม่ใช่เรา และ เรื่องกรรมวิบาก และนั้นคือที่มา ของเรื่อง “ปล่อยได้นะ”

และทำให้เห็นชัดว่าเหตุนั้นสำคัญขนาดไหน และผลของเหตุจะหมดได้เมื่อไม่สร้างเหตุใหม่หรือปรุงผลต่อไป

จากนั้นจึงเริ่มลดความประมาท สะสมเหตุอันควรมากขึ้น และลดเหตุอันไม่ควรทิ้งไป

จนกระทั่ง ความมั่นใจเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และสุดท้าย….

เราจึงค้นพบว่านี้คือ สงคราม และเราประเมินการต่อสู้ครั้งนี้พลาดไปซะแล้ว

เพราะผลของวิบาก เหล่ากิเลสทั้งหลาย เริ่มโจมตีอย่างหนัก

ในตอนที่เราพักผ่อน ในตอนที่เรามีความสุข ในตอนที่เราจะนอน ในตอนที่เราเหนื่อยล้า ไม่ว่าจะเป็นด้วยกายหรือใจ

ในตอนนั้น โล่แห่งสติ ได้วางลง ความขี้เกียจในรูปของความเหนื่อยจะเข้าโจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง

และสุดท้ายเมื่อสร้างเหตุคือได้ตามใจกิเลสหนึ่งๆ ด้วยเมล็ดการตามใจนี้ได้ส่งผลให้มันเติบใหญ่กลายเป็นพืช

แห่งการตามใจกิเลสทุกอย่าง และท้ายที่สุด กองทัพอันเกรียงไกรที่โดนปลุกขึ้นมาด้วยพลังของบทเรียนแห่งความประมาท

ก็โดนตีแตกกระจาย จากการตามใจเล็กๆน้อยๆ ในช่วงที่กองทัพประมาท และอ่อนแอที่สุด

และนี้คือบทสรุปของเรื่องราวในปีนี้  ทำให้เราเห็นภาพชัดขึ้น และชัดขึ้นว่านี้คือ สงครามจริงๆ

กิเลสเขาพร้อมบุกมาในทุกที่ ทุกจังหวะ ที่อ่อนแอ ที่ประมาท และกิเลสไม่เคยมีความประมาท

เขาพร้อมทำหน้าที่ของเขาอย่างเอาจริงเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเวลาใดๆ ทั้งยามหลับ ยามตื่น

เขาไม่เคยหยุดพัก เขาจะมองหาช่องโหว่อยู่ตลอด เจอเมื่อไรก็จะเข้าโจมตีทันที

และนี้ละคือ สงคราม เป็นสงครามจริงๆ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ อย่างที่ความเคยชิน และความประมาท

หลอกเราด้วยความสุข ความสบายมาตลอด ทำให้เห็นว่าเรื่องคอขาดบาดตายตายเป็นเรื่องเล็กน้อย

ซึ่งเอาเข้าจริงมันไม่ได้เล็กน้อยเลย เพราะถ้าเราเคยชินในสิ่งที่ผิดพลาดเมื่อไร นั้นคือความพ่ายแพ้ที่น่ากลัวมาก

เพราะ เมื่อเคยชินเมื่อไร การจะพลิกกลับขึ้นมาได้เป็นเรื่องที่ยากจนแทบเป็นไปไม่ได้

บทเรียนครั้งนี้พิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่า เพราะเราได้ติดกับดักนี้มาเป็นเวลา 2 ปีแล้ว

กลับมาอ่านสิ่งที่เคยเขียนไปที่ไรก็จี๊ดในใจไปซะทุกที ถามตัวเองหลายครั้งว่าตกมาในหลุมกับดักลึกขนาดนี้ได้อย่างไร

คำตอบทุกครั้งวนมาเหลือเพียง คำเดียวคือ คำว่า “ประมาท” ประมาทจนประเมืนสถานการณ์ทุกอย่างผิดหมด

ในตอนนี้เราเหลือเวลาอีกอย่างมากไม่เกิน 3-10 ปี ที่จะต้องจบเกมนี้ลงให้ได้

เพราะไม่ฉะนั้น จะไม่เหลือเวลาในการทดแทนคุณ ตามที่คนๆหนึ่งสมควรจะทดแทนให้หมด

ฟังไว้ให้ดีนะ มันไม่เคยมี ผู้คิด ผู้พูด หรือ ผู้ทำ หากยังมีผู้นั้นๆ ย่อมมีเวลาที่ไม่ได้เป็นผู้นั้นๆ

แต่ในสงครามครั้งนี้ ไม่มีเวลาแบบนั้นเมื่อกิเลสจะโจมตี ทุกอย่างต้องพร้อมเสมอ

จะประมาทไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว

คนโดยทั่วไปมักจะคิดว่าเหนื่อยหนัก แต่จงจำไว้ว่า คนที่จะเหนื่อย ที่จะหนัก

จะมีเพียงคนที่ยังคิดว่า ยังมี ผู้คิด ผู้พูด และ ผู้ทำอยู่

จำไว้ให้ดีมันไม่เคยมี มีแต่ผลและเหตุที่เกิดต่อๆเนื่องกันมา

มีเพียงผลและเหตุที่ทำหน้าที่ของมัน

และคนที่สร้างกองทัพกิเลสไม่ใช่ใครเลย ก็คือ ไอ้ผู้คิด ผู้พูด ผู้ทำ นี้เอง

อีกครั้ง จำไว้นะ มันไม่มี ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามหน้าที่ ตามสิ่งที่สะสมมา

ตามเหตุ ตามผลที่เห็นตามจริง ด้วยใจของเขาเอง เขาทำได้ หากเขาได้ทำ

ให้โอกาสเขา แล้วเขาจะทำของเขาเอง เขาทำเหตุเอง เขาชนะเอง เขารับผลเอง

แต่หากเขาแพ้ จำไว้เมื่อนั้นมักจะมีเราแพ้ สังเกตความจริงข้อนี้ให้ดี

มีเพียงกำลังใจจากการเห็นตามจริง จึงจะหลุดจาก วัฏสังสารนี้ได้

ปีที่จะถึงนี้ เป็นปีที่จะตัดสินอะไรหลายๆอย่างแล้ว

หวังว่า กระต่ายตัวที่จะถึงนี้ จะโดนออกมาจากหลุมได้นะ

ขอให้โชคดี…

คิดตามกาล พูดตามกาล ทำตามกาล